د - فقهاى عامّه و خاصّه در كتب فقهيهء خود در باب قرائت نماز چنين مطلبى را متعرض نشده‌اند بنا بر اين ميتوان گفت كه مراد از اشاعهء اين مطلب براى آنست كه هنگام اقامهء نماز و قرائت قرآن دقت شود كه كلمات قرآنى بهم نياميزد و هر كلمه‌اى از كلمهء ما قبل و ما بعدش تفكيك شود تا معناى واقعى آن مفهوم گردد چه ، در غير اين صورت كلماتى غير از قرآن منزل پديد آيد . بعضى براى آن كه دو كلمه به يكديگر مخلوط و ممزوج نگردد ، حرف آخر كلماتيكه داراى حركت است باندازهء يك الف يا بيشتر ميكشند كه آن هم صحيح نيست تبصرهء 2 - در موارد چهارگانهء زير چنانچه كلمه‌اى با كلمهء ما بعدش مخلوط و ممزوج گردد و توأما خوانده شود علاوه بر اينكه خللى در معنى حاصل نميشود سبب ملاحت و زيبائى در قرائت هم خواهد شد : الف - در اسماء دائم الاضافه يعنى اسم هائيكه همواره مضاف ميباشند زيرا با مضاف اليه در حكم يك كلمه‌اند و عبارتند از : كلّ ( همه - هر ) - بعض ( برخى ) - مثل ( مانند ) - غير ، سوى ( جز ) - أيّ ( كدام ) - كلا ، كلتا ( هر دو ) - ذا ، ذات ، أولوا ( داراى ) - عند ، لدن ( نزد ) - فوق - تحت - قبل - بعد - يمين - يسار - وراء ( عقب ) - أمام ( جلو ) - بين ( ميان ) ب - در اسماء استفهام : من ( كيست ، چه كسى ) - ما ( چه چيز ) - متى ، أيّان ( چه وقت ) - أين ( كجا ) - أنّى ( از كجا ) - كيف ( چگونه ) - كم ( چند ، چقدر ) - أيّ ( كدام ، چه چيز ) . ج - در اسماء شرط : من ( هر كس ) - ما ( هر چه ) - مهما ( هرطور ) - إذ ما ( هر گاه ) - متى ، أيّان ( هر وقت ) - أين ( هر جا ) - أيّ ( هر كدام ) - أنّى ( هر وقت ، هر جا ) - أينما ( هر جا ) - حيثما ( هر سمت ) - كيفما ( هرطور ) .